ورود کاربران عضو

شرکت در نظر سنجی

لینک دوستان

×

خطا

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

Cannot get "مرند" woeid in module "mod_sp_weather".

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

"Could not resolve host: query.yahooapis.com" in module "mod_sp_weather"

Cannot retrive forecast data in module "mod_sp_weather".

امتیاز کاربران

ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال
 

صعود تا آخرین نفس، فرود به امان خدا:

 انجمن پزشکی کوهستان ایران: برای صعود هیچگاه دیر نمی‌شود اما برای فرود گاه خیلی زود دیر می‌شود.

درس گرفتن از حوادث بدترین و دیرترین و شاید پرهزینه ترین نوع آموختن است. اما برای ما که حتی بعد از حوادث هم از آنها درس نمی‌گیریم و اشتباهات گذشته را باز تکرار و تکرار می‌کنیم و بر آن‌ها پا می‌فشریم شاید آموختن از حوادث نه تنها بد نباشد که پیشرفتی بزرگ نیز به شمار آید.

از پیش اندیشیدن و پیشگیری کردن از حوادث احتمالی آرزویی است که شاید نسل ما برآورده شدنش را در این سوی دنیا که ما هستیم نبیند و باشد برای نسل های بعدی.

آنچه فعلا ما باید برای رسیدن به آن تلاش کنیم همین آموختن از حوادث و تکرار نکردن اشتباهات است. آرزویی که شاید نسل ما برآورده شدنش را با تلاش و کوشش بسیار بدست آورد. شاید!

یکی از حوادثی که امروزه گریبان کوهنوردی ما را گرفته است حوادث بی‌شمار کوهنوردان هنگام فرود است و نیز کوهنوردانی که گاه در راه صعود ناگهان آنچنان از پا می افتند که دیگر توان قدم از قدم برداشتن را ندارند و یا در مسیر برنامه و در ارتفاعات بالا چنان دچار درجات شدید بیماری‌های کوهستان می شوند (ارتفاع زدگی، هیپوترمی و ...) که آدم از خود می پرسد مراحل ابتدایی بیماری چگونه طی شده است؟ و کار چگونه به اینجاها کشیده شده است؟

یک #کوهنورد از لحظه‌ای که پا در کوه می‌گذارد باید به بازگشت فکر کند. به فرود. به توانی که برای بازگشتن باید ذخیره کند و به زمانی برای این کار لازم است.

روی کاغذ همه می‌دانیم که صعود با بازگشتن به نقطه شروع است که به پایان می‌رسد اما در عمل خیلی‌هایمان حتی با تجربه ترین کوهنوردان صعود را فقط به اوج رسیدن می‌دانند و هیچگاه آن‌گونه که باید و شاید به فرود نمی اندیشند و این‌گونه می شود که فرود آبستن حوادث می شود.

هیچگاه فراموش نمی‌کنم جمله زنده یاد لیلا اسفندیاری را در فیلم غار پراو (نقل به مضمون): "من همه کارم را در رسیدن به چاه ۲۶ می‌دانستم ..."

به خاطر داشته باشید که هیچگاه برای صعود دیر نمی شود صعود را می‌توان بارها و بارها باز تکرار کرد اما برای فرود گاه خیلی زود دیر می شود.

برای صعود هیچگاه دیر نمی شود اما برای فرود، گاه خیلی زود دیر می‌شود.

در کوهستان مثل خیلی جاهای دیگر اولین کسی که متوجه بیماری و شرایط غیرطبیعی می‌شود خود فرد است. یک کوهنورد اولین کسی است که می فهمد ناخوش احوال است و اگر آموزش درستی دیده باشد و اطلاعات و تجربه مناسبی از پزشکی کوهستان داشته باشد حتی می‌تواند حدس بزند دچار چه بیماری شده است.

این مرحله ای است که علائم بیماری به‌قدری اندک است که اگر خود کوهنورد اظهار نکند و یا اگر دقت نکند هیچکس نمی تواند بیماری را تشخیص بدهد و اتفاقا می‌توان گفت این مرحله مهم‌ترین طلایی ترین و حیاتی ترین زمان تشخیص است. زیرا درمان سهل است و جلوگیری از پیشرفت بیماری به سوی مراحل حاد بسیار آسان است و هنوز عارضه جدی و ناتوان کننده ای ایجاد نشده است و کوهنورد هنوز توان همراهی و کمک در درمان را دارد.

هرچه زمان می‌گذرد فرد انرژی بیشتری را مصرف کرده و توان بیشتری را نیز از دست می‌دهد، توان بدن برای مقابله با بیماری کمتر و کمتر می‌شود. به ارتفاع بالاتر و احتمالا جاهای سخت تر و سردتر مسیر رسیده است از طرفی بیماری شدید تر و تثبیت شده تر گشته است و طبیعتا درمان و امداد سخت تر و سخت تر و فرصت پیشگیری گاه از بطور کامل از دست رفته است.

حال اگر یک کوهنورد تمام توان خود را صرف صعود کند بدون اینکه به انرژی و زمان مورد نیاز برای بازگشت بیاندیشد از طرفی به علائم اولیه بیماری‌های کوهستان هم بی توجه باشد و یا آنها را بیان نکند زمان طلایی برای بازگشت و درمان را از دست می‌دهد و آنگاه زمانی از پا می افتد و زمانی به یاد فرود و بازگشت می افتد که دیگر خیلی دیر شده است

تاثیر موسیقی بر روی تمرین ورزشی:

 انجمن پزشکی کوهستان ایران: موسیقی، تمرین و عملکرد ورزشی شنیدن موسیقی در کاهش دردهای مزمن و حاد موثر است. گوش دادن به موسیقی از چندین سازوکار شناختی و عاطفی مانند پرت شدن حواس از درد، لذت بردن از شنیدن موسیقی و آرام سازی می تواند بر رهایی از درد تاثیر بگذارد.
همچنین، موسیقی می تواند توجه، روح بلند پروازی، خلق احساسات، تنظیم و یا تغییر خلق و خو، افزایش برونده کار، شوق حرکات موزون را خلق نماید؛ تمامی این موارد می تواند در بهبود عملکرد ورزشی تاثیرگذار باشد.
شنیدن موسیقی با به تعویق انداختن خستگی، افزایش ظرفیت کار، فراتر از سطح استقامت، توان و حداکثر تولید نیرو (قدرت عضلانی)،می تواند به عنوان کمکی نیروزا برای ورزشکاران عمل نماید.

شنیدن موسیقی قبل از ورزش و عملکرد ورزشی شنیدن موسیقی در زمان گرم کردن سبب افزایش اوج توان خروجی می شود و به دلیل قانونی بودن این روش (عدم دوپینگ)، شنیدن موسیقی در زمان گرم کردن قبل از مسابقه و یا تمرین می تواند با افزایش توان تولیدی عضلات در بهبود عملکرد ورزشی موثر باشد.
هم در مردان و هم در بانوان، شنیدن به موسیقی مهیج در مقایسه با موسیقی آرام قبل از اجرا آزمون قدرت، سبب افزایش قدرت شده است.

 شنیدن موسیقی مهیج سبب افزایش سطوح اپی نفرین و شنیدن موسیقی آرام سبب کاهش سطوح نوراپی نفرین می شود.

همچنین، شنیدن موسیقی فیلم راکی (آهنگ چشم ببر از گروه سوروایور)، در مقایسه با شرایط کنترل، منجر به افزایش سرعت دویدن در دو سرعت 60 متر شده است.
در ورزشکاران و افراد تمرین کرده، گوش دادن به موسیقی در هنگام کردن، سبب کاهش احساس خستگی در هنگام اجرای تمرین مقاومتی (تمرین با وزنه و دستگاه) می شود.

در مجموع پیشنهاد شده است که شنیدن موسیقی در گرم کردن می تواند در ورزش های بی هوازی کوتاه مدت مثل قدرت و توان موثر باشد اما در ورزش های طولانی مدت هوازی، شنیدن موسیقی در گرم کردن تاثیر چشمگیری ندارد.
شنیدن موسیقی در هنگام ورزش و عملکرد ورزشی عوامل متعددی از موسیقی می تواند اجرای حرکت را در هنگام شنیدن موسیقی تحت تاثیر قرار دهد.
عامل آکوستیک در موسیقی هنگام راه رفتن ریتم راه رافتن و طول گام را تغییر می دهد. شنیدن موسیقی در هنگام پیاده روی سرعت پیاده روی را افزایش می دهد.
در هنگام اجرای رکاب زدن، با شدت کم، گوش کردن به موسیقی در کاهش درک فشار ناشی از تمرین موثر بوده است.
در هنگام اجرای ورزش پر شدت، شنیدن موسیقی توان مضاعفی را به افراد می دهد بطور یکه چندین مطالعه گزارش کرده اند که شنیدن موسیقی در هنگام اجرای رکاب زدن و یا دویدن بر روی تردمیل، باعث شده است علاوه بر تحمل فشار بیشتر، ورزشکاران مسافت بیشتری را طی کنند.
تاثیر شنیدن موسیقی در هنگام ورزش برای افراد غیرورزشکار و ورزشکار در اجرا تفاوت دارد. بطوریکه در هنگام اجرای ورزش، شنیدن موسیقی در غیرورزشکاران، استقامت را بیشتر افزایش می دهد.

خلاصه موسیقی میزان درک فشار در هنگام ورزش با شدت کم تا متوسط را در حدود 10 درصد کاهش می دهد.
در تمامی شدت های ورزشی و انواع مختلف ورزش ها، مثل پیاده روی، دویدن، رکاب زدن، شنا کردن و تمرین مقاومتی موسیقی می تواند اثر کمک نیروزا در عملکرد ورزشی داشته باشد.

گام‌برداری در صعود بدون کلنگ :

گام‌برداری در بالا رفتن بدون داشتن کلنگ عموما بسته به شرایط مسیر به سه صورت زیر انجام می گیرد:

۱. تراورس: در شیب‌های کم با لبه کناری کفش و در شیب‌های زیاد دارای برف سفت با پنجه (نوک) کفش انجام می شود، در این حالت باید از ضربدری شدن پاها جلوگیری کرد.

۲. زیگزاگ: حرکت زیگزاگ را به دو طریق می توان انجام داد:

الف. پای سمت کوه به سمت نقطه هدف به صورت زاویه دار با خط افق، زاویه ۴۵ درجه و پای دره هم به صورت افقی قرار می گیرد؛ برای ادامه گام برداری پای دره از پای کوه بالاتر و جلوتر آمده و به همان صورت افقی روی سطح برف قرار می گیرد، سپس پای سمت کوه با همان زاویه ۴۵ درجه گام بعدی را برمی دارد و صعود به همین ترتیب تا آخر ادامه می یابد.

ب. در این روش هر دوپا به صورت افقی قرار دارند؛ در هر گام پای سمت دره کمی جلوتر و بالاتر از پای سمت کوه قرار می گیرد.

تعویض جهت در زیگزاگ

در برف نرم: پای سمت دره را مانند روال معمول جلوتر و بالاتر از پای کوه قرار می دهیم، سپس پای سمت کوه را ۱۸۰ درجه می چرخانیم به طوری‌که پنجه آن رو به جهت جدید حرکت قرار گیرد (در این حالت پنجه پاها در خلاف جهت یکدیگر قرار دارند)، سپس پای دره را که اکنون به پای کوه تبدیل شده تغییر جهت داده و جلوتر و بالاتر از پای سمت دره قرار و حرکت را به همین شکل ادامه می دهیم.

نکته: تمام این حرکات با لبه های کفش صورت می گیرد.

در برف سفت: برای تعویض جهت در برف سفت ابتدا با پنجه پای کوه، ضربه ای به برف زده و آنرا در سطح برف قرار می دهیم، سپس پنجه پای دره را کنار پای قبلی قرار می دهیم. در مرحله بعد پنجه پای قبلی را که اکنون به پای دره تبدیل شده در راستای جهت جدید حرکت قرار و پای بعدی را نیز به طرف جهت جدید قرار می دهیم و به همین ترتیب تا آخر تکرار می کنیم.

۳. مستقیم (عمودی): حرکت مستقیم در برف نرم با پنجه پاها صورت می گیرد، در برف سفت می توان برای کاهش خستگی به صورت بغل به شیب و با لبه ی کفش ها عمل صعود را انجام داد، البته ترکیب این دو روش نیز امکان پذیر است؛ بدین صورت که می توان صعود را با لبه ی داخلی پای راست و پنجه پای چپ (روش ساعت ۳) و یا با لبه ی داخلی پای چپ و پنجه پای راست (روش ساعت ۹) انجام داد.

نکته ۱: دقت کنید که در این روش عمل صعود را پای عمودی انجام می دهد،یعنی پای افقی نباید از پای عمودی بالاتر بیاید.

نکته ۲: ضربه پای افقی باید به صورت کات دار باشد تا بتواند سطح بیشتری از برف را تراش داده و جای پای محکمتری ایجاد کند.

نکته ۳: صعود بغل به شیب را میتوان هم به صورت ضربدری (در هر گام پای دره بالاتر از پای کوه) وهم به صورت پلکانی (بعد از اینکه قدم جدید با پای کوه برداشته شد پای دره در جای قبلی پای کوه قرار می گیرد) انجام داد.

ضربه هایی که توسط لبه های کفش زده می شود باید به صورت آونگی (پاندولی) باشد تا بتواند سطح بیشتری از برف را تراش داده و جای پای محکم‌تری را ایجاد کند.

 کم‌اشتهایی در کوهستان و تاثیرات ارتفاع بر فیزیولوژی گوارشی انسان :

تغییرات فیزیولوژیک در ارتفاع باعث کاهش اشتهای ورزشکاران و کاهش وزن آنها می‌شود.

کوهنوردانی که زمان زیادی را در ارتفاع بالا می‌گذرانند وزن کم می‌کنند و اشتهای کمتری دارند. محققان معتقدند که این مساله به دلیل تغییراتی در بدن اتفاق می‌افتد.

این تغییرات برای حفاظت از ارگان‌های مهم بدن در زمان بیماری و آسیب‌دیدگی به وجود می‌آید. معمولا کوهنوردانی که برای چند ماه در ارتفاع بیش از ۵ هزار متر یا بیشتر می‌مانند این تغییرات را احساس می‌کنند.

محققان فیزیولوژی و علم اعصاب در دانشگاه لندن بررسی‌هایی در این زمینه انجام دادند و نتیجه‌ی این بررسی‌ها در مجله Bioessays منتشر شد.

یکی از محققان در این باره می‌گوید: کوهنوردان تنها چربی بدن را از دست نمی‌دهند، بلکه ماهیچه‌های آنها نیز تحلیل می‌رود. بدن #کوهنوردان سلول‌های قرمز خون بیشتری تولید می‌کند، این سلول‌ها اکسیژن‌رسانی بیشتر به بدن می‌کنند. در واقع کوهنوردان هم #ورزش می‌کنند و هم با دمای پایین و اکسیژن کم دست و پنچه نرم می‌کنند. انتظار می‌رود در این شرایط اشتهای کوهنوردان بیشتر شود، اما برخلاف تصور آنها کمتر غذا می‌خورند.

ماده‌ای در بدن که در پروسه‌ی نگهداری اکسیژن نقش دارد، #کتون نام دارد. کتون چربی بدن را مصرف می‌کند تا برای فعالیت مغز سوخت لازم تولید شود. معمولا میزان زیادی کتون در بدن افرادی که مبتلا به دیابت نوع ۱ هستند و افرادی که احساس گرسنگی شدید می‌کنند، وجود دارد.

کوهنوردان کمتر غذا می‌خورند و بدن‌شان کتون بیشتری تولید می‌کند. این پروسه در کسانی که از ناحیه مغز آسیب می‌بینند نیز اتفاق می‌افتد.

محققان برای رسیدن به این نتایج آزمایش‌هایی بر روی موش‌ها در اتاق‌هایی با فشار کم هوا انجام دادند. تمامی یافته‌های محققان نشان می‌دهد تغییراتی که در بدن کوهنوردان ایجاد می‌شود، ارتباط کمی با کارایی آنها در ارتفاع دارد.

مقایسه سوخت‌وساز کربوهیدرات‌ها و چربی‌ها و تاثیر آن در کوه‌نوردی :

پروتئین، کربوهیدرات، چربی، ویتامین‌ها و مواد معدنی، همگی از ملزومات موجود در تغذیه یک #کوه‌نورد هستند.

در این میان اما یکی از نکات حائز اهمیت میزان اکسیژن و انرژی مصرف شده جهات فرایند متابولیسم و سوخت‌وساز و تبدیل مواد مغذی به انرژی مورد نیاز یک کوه‌نورد است.

هرچند چربی‌ها و کربوهیدرات‌ها هر دو از منابع تولید #انرژی در ورزشکاران است اما توجه به نحوه و چگونگی متابولیسم آنها خالی از لطف نیست.

مقایسه متابولیسم کربوهیدرات‌ها و چربی‌ها

کربوهیدرات‌ها دارای یک اتم اکسیژن به ازای یک اتم کربن هستند و در نتیجه برای متابولیسم و تجزیه نیاز به یک اتم اکسیژن دارند، در مقابل چربی‌ها در شکل کامل خود، فاقد اتم اکسیژن هستند و همین امر موجب می‌شود که برای #متابولیسم و تجزیه نیاز به دو اتم اکسیژن در برابر هر اتم کربن داشته باشند، در نتیجه طی فعالیت‌های شدید بدنی که بدن نیاز به اکسیژن بسیار بیشتری دارد و بافت‌ها در معرض کمبود اکسیژن هستند.

در مقیاس و واحد مصرف اکسیژن، شما با مصرف کربوهیدرات‌ها ۲۰ درصد انرژی بیشتری از مصرف چربی‌ها بدست می‌آورید؛ یا به عبارتی انرژی و اکسیژن بسیار کمتری جهت فرآیند متابولیسم کربوهیدرات‌ها در شرایط سخت #کوهنوردی در مقایسه با چربی‌ها به هدر می‌رود.

هرچند کربوهیدرات‌ها و چربی‌ها هر دو از منابع تامین انرژی بدن هستند اما از مقایسه موارد فوق چنین نتیجه می‌گیریم:

• کربوهیدرات‌ها نیاز به اکسیژن کمتری در فعالیت متابولیسم و تبدیل به انرژی مورد نیاز بدن دارند.

• کوه‌نوردان به شدت درگیر انقباضات ایزومتریک هستند که نیاز به اکسیژن فراوان دارد، مصرف کمتر اکسیژن در فرایند متالوبولیسم مواد غذایی، اکسیژن بیشتری در اختیار عضلات قرار می‌دهد.

• کاهش اکسیژن‌رسانی به عضلات موجب درگیر شدن عضلات در فعالیت‌های غیر هوازی و در نتیجه اسیدیته شدن عضلات و ایجاد خستگی شدید خواهد شد، مصرف کمتر اکسیژن در فرایند متابولیسم موجب اکسیژن‌رسانی بیشتر به بافت‌ها و عضلات و دیرتر و کمتر خسته شدن آنها خواهد شد.

 ترجمه: پویا سلیمانی

10 نکته اساسی برای بهبود عملکرد روزانه‌ و سرعت تطبیق با ارتفاع :
#آموزشی_کوهنوردی

در این مطلب سعی می‌کنم به ده نکته‌ اساسی که باعث بهبود عملکرد و افزایش سرعت تطبیق بدن شما با ارتفاع می‌شود اشاره کنم. این مطلب گزیده‌ای است از بیش از ۱۰ مقاله که به شکلی مختصر و مفید درآمده است.
ـهمیشه طوری عمل کنید که بدنتان آب کافی داشته باشد به خصوص اگر در ارتفاع ۲۰۰۰ متر و بالاتر هستید. قبل از تشنه شدن آب بنوشید به طوری که هرگز ادرارتان پررنگ نشود. احساس تشنگی یعنی بدن شما دچار بی‌آبی شده است و این در ارتفاع بسیار آزاردهنده خواهد بود. تحقیقات علمی نشان می‌دهد بدن شما در یک روز گرم تابستانی و در حالی که یک کوله بزرگ را حمل می‌کند به ۱۸۰ تا g‌۲۵۰ آب در هر ۳۰-۴۵ دقیقه نیاز دارد. از قمقمه‌های کوله‌ای و یا آویزی که به بند کوله متصل می‌شوند استفاده کنید. در صعودهای بلند و شرایط زمستانی از ظرف آبی استفاده کنید که در میان راه صعود دچار یخ‌زدگی نشود.
ـ تنظیم دمایی: همیشه حرارت مرکزی بدنتان را در نظر داشته باشید. عرق کردن بیش از حد شما را خیلی زودتر از آنچه فکرش را می‌کنید از پا می‌اندازد. اگر در هوایی مناسب و در محیطی گرم حرکت می‌کنید کمی برف را در یک دستمال کمپرس کرده و به طور متناوب روی پیشانی قرار دهید. در تابستان می‌توانید همین کار را خیس کردن دستمال انجام دهید. با استفاده از اعجاز رنگ‌ها دمای بدنتان را کنترل کنید. در تابستان لباس سفید، بژ یا خاکستری و در زمستان لباس آبی یا مشکی بپوشید. پوشش چند لایه نکته طلایی دیگری است که نباید فراموش کنید. با کم و زیاد کردن لایه‌های پوششی به تنظیم دمای بدن کمک کنید.
ـ تغذیه متناوب: فرقی نمی‌کند گرسنه هستید یا نه. خوردن را فراموش نکنید استرس‌های مختلفی که در ارتفاع به شما و بدنتان وارد می‌شود ممکن ا ست تمایل به غذا را کاهش دهد. وقتی در خانه هستید غذاهای محبوبتان را یادداشت کنید به خصوص آنهایی که می‌توان به شکل اسنک تهیه کرد. سعی کنید غذایتان بر چاشنی نباشد. چاشنی تنهابه حدی که محرک اشتها باشد توصیه می‌شود. ترکیبات کربوهیدراتی، آبنبات، ورقه لیمو و … را در موقع صعود به همراه داشته باشید. فراموش نکنید که در ارتفاع کربوهیدرات‌ها بعد از آب بهترین دوست شما هستند.
ـ تنفس عمیق و درست: روش‌هایی مثل تکنیک زیر را برای بهبود تنفس بیاموزید. با تغییر فشار هوا، هرچه بالاتر رویم گرفتن اکسیژن برای شش‌ها سخت‌تر خواهد شد. وقتی احساس کمبود اکسیژن شروع شد کمی آب بنوشید. حالا با قدرت نفس عمیق بکشید و با قدرت هوا را تخلیه کنید. چند بار این کار را تکرار کنید. حالا با آرامش از احساس بهتر شدن خود استقبال کنید. این روش را برای حالت تهوع هم امتحان کنید چون گاهی اوقات مؤثر خواهد بود.
ـ گام استراحت (Rest step): این یک نوع تکنیک راهپیمایی است که باعث انتقال فشار صعود از عضلات، اسکلت می‌شود. وقتی یک قدم برداشتید اجازه دهید پا صاف شود و در حالت استراحت قرار بگیرد، حال گام‌های بعدی را به همین روش بردارید. با این روش شما به یک ریتم حرکتی مناسب دست پیدا می‌کنید که بعد از مدتی اثر مثبت آن در عملکردتان را به خوبی حس خواهید کرد.
 ـ آهسته آغاز کنید: وقتی از ۲۰۰۰ متر بالاتر هستید همیشه به لاک‌پشت و خرگوش فکر کنید. در شروع حرکت برای بدنتان وقت بسیار بیشتری برای گرم شدن نسبت به پایین در نظر بگیرید. هرگز سعی نکنید در آغاز پابه پای سریعترین فرد گروه حرکت کنید.
ـ هم‌هوایی: هرگز هم‌ هوایی مناسب را فراموش نکنید. مسئله مهمی که تقریباً از سوی همه کوهنوردان عزیز ایرانی مورد بی‌توجهی قرار می‌گیرد.
ـ آسپرین و …: در صورتی که پزشکتان اشکالی نمی‌بیند برای تسهیل تطبیق با ارتفاع می‌توانید از آسپرین و موارد مشابه به عنوان یک پیش‌گیرنده در برابر سردرد و … استفاده کنید. تجربه کوهنوردان نشان می‌دهد که این داروها گاه بسیار مؤثر هستند.
ـتمرینات مناسب: تمرینات اینتروال، حمل کوله سنگین، استقامت و کشش مناسب را به طور مداوم انجام دهید تا همیشه آماده باشید.
ـداروهای ارتفاع: در صورت نیاز و با نظر پزشک از این داروها استفاده کنید. داروهایی مثل استازولامید که می‌توانند مفید باشند نیازی نیست حتماً از آنها استفاده کنیم. اگر در ارتفاع مشکلی نداشته‌اید هیچ لزومی ندارد از چنین داروهایی استفاده کنید.

ادامه دارد ..

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

مترجم سایت

جستجو در سایت

آمار سایت

1276653
بازدید امروزبازدید امروز1097
بازدید دیروزبازدید دیروز968
بازدید این هفته بازدید این هفته 7683
بازدید این ماه بازدید این ماه 26606
تعداد کل بازدیدهاتعداد کل بازدیدها1276653